سامان احتشامی در گفت‏‌وگو با پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، درباره عدم اقبال مردم به تکنوازی به عنوان یکی از سنت‌های موسیقی سنتی گفت: به نظر من مردم آنچه را نبینند دوست هم نخواهند داشت. زمانی که ساز سنتی ما از تلویزیون نشان داده نمی‏‌شود مردم هم چون آن را نمی‏‌شناسند به صدایش نیز علاقه نشان نخواهند داد و به دنبال همان چیزی می‏‌روند که رسانه به آنها به ارائه می‏‌کند.
وی افزود: سال‏‌ها پیش یک برنامه گلها داشتیم که هنوز هم تنها برنامه آموزنده و هنری موسیقی سنتی ما است؛ همین یکی بود و تمام شد. در آن برنامه اسم شاعر، خواننده و نوازندگان گفته می‌شد و مردم می‎دانستند که چه می‏‌شنوند.
این نوازنده پیانو ادامه داد: به مرور زمان سلیقه مردم عوض شده است، تلویزیون هم بی‌تاثیر نیست چون برنامه‎ای برای مردم ندارد.
احتشامی عدم حمایت دولتی را نیز دلیل دیگر رکود تکنوازی دانست و گفت: هنرمندان انگیزه لازم را برای کار ندارند. مثلا هنگام جشنواره به یک هنرمند شهرستانی می‏‌گویند تمام هزینه‎های سفر به عهده خود اوست، دستمزدی هم که به شکل درست پرداخت نمی‌شود، خوب این هنرمند چرا شرکت کند، یا اصلا کاری بسازد؟
وی همچنین اظهار کرد: نمی‌توان گفت که تکنوازی تنها در اسلوبی خاص مجاز است. اکنون ما با سلیقه‌‏ها و شیوه‎های گوناگونی مواجه هستیم که هر کدام با استفاده از خلاقیت خود از مثلا ردیف موسیقی سنتی بهره می‎گیرند و این به نظر من درست‎تر هم هست. باید از قدیمی‌ها درس بگیریم و با ترکیب ردیف دستگاهی موسیقی ایرانی، تجربیات گذشتگان و خلاقیت خودمان کاری را بسازیم. (پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران)

هوشنگ ظریف استاد پیشکسوت موسیقی در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع‌رسانی موسیقی ایر ان، با تاکید بر این که متولیان به موسیقی بها نمی‌دهند، اظهار کرد: من شاگردانی دارم که رشته‌ تحصیلی دبیرستان‌شان چیز دیگری است و اظهار تمایل می‌کنند در دانشگاه موسیقی بخوانند، به آن‌ها توصیه می‌کنم این کار را نکنند! می‌گویم بروید تحصیل در رشته خود را ادامه دهید و در کنار آن ساز هم بزنید چراکه وقتی فارغ‌التحصیل شوند، کاری برای انجام ندارند.

وی افزود: هیچ وقت با تدریس به چند شاگرد و اجرای محدود نمی‌‍توان گذران زندگی کرد، به ویژه اگر این هنرمند آقا باشد و تامین زندگی بر عهده‌اش. برای همین است که می‌گوییم باید به موسیقی ارزش گذاشت و برای آن بودجه‌ای قائل بود تا رونق بگیرد و دیگر کسی نگران آینده خود نباشد.

این نوازنده تار، با تاکید دوباره بر این که فارغ‌التحصیلان موسیقی درآمدی ندارند، تصریح کرد: جوانان امروز نمی‌توانند با موسیقی زندگی‌شان را اداره کنند و مراکزی چون دفتر موسیقی باید بودجه‌ای قابل توجه را برای رشد این هنر در نظر گیرد وگرنه این مشکلات به قوت خود باقی است و از دست ما هنرمندان هم کاری برنمی‌آید.

وی افزود: در کنار کمبود بودجه که باید مورد توجه مسئولان قرار گیرد، یکی از مشکلات دیگر، سالن کنسرت است. سالن کم داریم و همان تعداد اندک هم اجاره بالایی دارند. چند سال پیش یکی از شاگردان من در کاخ سعدآباد کنسرت برگزار کرد، می‌گفت چیزی هم از جیب خود گذاشته تا پول اجاره سالن را دربیاورد. تا زمانی که از موسیقی حمایت نشود، وضع به همین شکل خواهد ماند.

ظریف تاکید کرد: هنرمندان نیاز به پشتیبانی و تسهیلات دارند تا قرار نباشد هر چه از یک اجرا درمی‌آوردند را تقدیم سالن کنند. این طور ادامه پیدا کند، همین هنرمندان هم دلزده می‌شوند و دیگر موسیقی نخواهیم داشت.

به گفته این عضو شورای عالی خانه موسیقی، مدیران باید برای اجاره‌ بالای سالن‌ها تدبیری بیاندیشند چراکه در وضع موجود تنها هنرمندان انگشت‌شمار صاحب‌نام می‌توانند درآمدی از موسیقی داشته باشند و از عهده هزینه‌های بالای کنسرت برآیند.

این نوازنده ادامه داد: من همیشه به جوانان توصیه می‌کنم اگر سرمایه‌ای دارند بروند و یک سوپرمارکت باز کنند تا درآمدی داشته باشند و در کنار آن ساز هم بنوازند! در این وضعیت با ساز زدن و موسیقی، زندگی‌ نمی‌گذرد.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی موسیقی

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی موسیقی ایران، آلبوم موسیقی «دونوازی کمانچه و تمبک» شامل تکنوازی کمانچه‌ مرحوم محمود تبریزی‌زاده با همراهی تمبک جمشید شمیرانی است.
تبریزی‌زاده در دوران طفولیتش تحصیل موسیقی را نزد پدر آغاز کرد و با سازهای سنتور و ویلن آشنایی داشت. بعد از ترک ویلن تمام وقت خود را صرف یادگیری ساز کمانچه کرد. او با هنرمندان معروفی چون قدسی ارگونر و در عرصه‌ تئاتر با پیتر بروک کار کرده است.
در مورد شیوه‌ نوازندگی او از قول ضیا میرعبدالباقی، آموزگار تمبک و مسئول بخش موسیقی‌های شرقی در کنسرواتوار نیس می‌خوانیم: «در مورد نوازندگی او می‌توان به تفصیل از صدای صاف ولی پرطنین و پنجه‌های نرم و همین‌طور از کشش دقیق و حالت‌های مختلف آرشه‌ کمانچه‌اش صحبت کرد. نوای سازش پرمغز و گرم است. سازش بازتابی است از درون پرجوش و خروش و روحیه ظریف‌اش.»
محمود تبریزی‌زاده سال ۱۳۷۶ در سن ۴۶ سالگی به علت یک بیماری لاعلاج در پاریس درگذشت.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی موسیقی